Het nieuwe verhaal is van Reinier van Putten. Werkzaam op een school in Meppel. Hij vertelt uit eerste hand hoe het is om als man te werken in beroepssector met overwegend vrouwen. Al heeft hij het misschien wel getroffen. Een langer maar rauw en eerlijk verhaal over een prachtig vak!
Werken met mannen
Mijn naam is Reinier van Putten, 34 jaar. Getrouwd met Nadia van Putten en heb twee kinderen, Amélie (5 jaar) en Joaz (2 jaar). Ik woon en werk in Meppel, inmiddels geef ik voor het 5e jaar les in groep 8. Er werd mij gevraagd of ik ook een stukje wilde schrijven voor dit initiatief. Ik hoefde hier niet lang over na te denken want wat is onderwijsland een bijzonder land. Niet per definitie een land van melk en honing, integendeel.
Juni 2002, laborantenopleiding afgerond wat nu?
In ieder geval niet gaan werken op een lab, met elke dag dezelfde routines. Ik wist dat ik daar stapeldol zou gaan worden dus wilde een keuze maken voor een Hbo-opleiding waar je uiteindelijk niet elke dag dezelfde routines zou moeten volgen. Er bleven twee opties over: Politieschool of Pabo. De keuze voor de Pabo had voornamelijk te maken met het warme, ongedwongen gevoel wat ik kreeg als ik terugdacht aan mijn eigen basisschoolperiode. Een periode waarin alles voor je geregeld werd, je heerlijk kon spelen. Af en toe een ruzie of pesterij op school die je dan prima zelf kon oplossen. Elke dag er een was van een nieuwe kans, een nieuwe succeservaring.
Ik wilde terug naar dat gevoel, het gevoel dat je dit kinderen mee kan geven.
Dit romantische gevoel was na een paar maanden Pabo wel behoorlijk ver te zoeken. In de volksmond wordt het wel eens de knip- en plakopleiding genoemd. Ik begreep al vrij snel waar deze gedachte op gebaseerd moest zijn. “Mijn mening is dat de Pabo voornamelijk gericht is op vrouwen, geen wonder dat er zo weinig mannen voor kiezen.” Als ik terugdenk aan mijn Pabo-periode kan ik met zekerheid zeggen dat het wel juist de mannen waren die er voor gezorgd hebben dat ik deze opleiding überhaupt heb afgerond. Overigens wel met een half jaar vertraging. Mijn tip aan iedereen is dan ook: kijk verder dan de opleiding. Tijdens de opleiding kijk je door het sleutelgat van de deur, maar na de opleiding word je in het diepe gegooid, gaat die deur wagenwijd open.
Maart 2007, het invallen kan beginnen!
Op de invallijst(en) en maar wachten op telefoontjes. Ik had ervoor gekozen om mij direct bij zoveel mogelijk verenigingen in te schrijven en met succes. Na een half jaar had ik minstens 15 scholen van de binnenkant bekeken en kreeg ik een aanbieding om een zwangerschapsverlof te gaan doen in Oosterwolde. Dit had ik natuurlijk met beide handen aangegrepen. Een paar maanden later kwam ik erachter dat netwerken erg belangrijk is. Ik kreeg via via een mail dat er in Meppel een vacature zou zijn. Destijds woonde ik nog in Wolvega, dus Meppel zou een mooie volgende stap zijn.
Juli 2008, ik kreeg een vaste benoeming!
Ik werd aangenomen door PCBO Meppel en kwam te werken op Het Kompas, waar ik nog steeds werkzaam ben. Dit was het moment dat die spreekwoordelijke deur wagenwijd open zou gaan. Ik weet nog goed dat ik het te gek vond om voor het eerst, echt mijn eigen groep te hebben. Daarnaast kwam een minder leuk gegeven, bureaucratie. Ik heb dit vaak gezien als een “moetje”. En met name omdat het zo vaak verandert. Er is niks zo veranderlijk als het weer hoor je veelal. Ik kan u vertellen, “er niks zo veranderlijk als de staatssecretaris van onderwijs”. Wat houdt een leerkracht dan overeind? In mijn geval zijn dat twee dingen: de band met de kinderen en minstens zo belangrijk, de band met mijn schoolteam!
Binnen het PCBO zijn inmiddels zo’n 25 mannen werkzaam, op het Kompas zijn dit er 8. Nu zal u denken, voor elke groep een man? Dit is gelukkig niet het geval, want wat is het belangrijk dat kinderen te maken krijgen met zowel een juf als een meester! Onze school bestaat uit meer dan 600 leerlingen, en van elke groep zijn er 3. Met alle parttimers erbij zitten wij inmiddels op ongeveer 40 leerkrachten. 8 van de 40 betekent dat een vijfde deel van de leerkrachten man is.
Ik heb het geluk te werken op zo’n grote school. Hierdoor heb je contacten met veel collega’s en zijn een aantal collega’s inmiddels ook vrienden van me geworden. De maandagochtend in de personeelsruimte begint dan ook standaard met een praatjes over het weekend. Met name alle facetten van het voetbalspel passeren dan de revue. De hele week door is er in de tussenmomenten veel ruimte voor dom gezeur en leuke plagerijtjes. Kortom: de sfeer in het team is van cruciaal belang om alle stress en bureaucratie de baas te blijven. Daarbij ben ik een persoon die leeft van dag tot dag. Ik zal mij bijvoorbeeld “bijna” nooit druk kunnen maken over iets wat over een week te gebeuren staat. Dit houdt in dat ik alles uit de dag van vandaag haal en dat morgen weer kan doen.
Enthousiasme overbrengen op de klas vind ik hierin het leukste wat er is. Door jezelf niet altijd even serieus te nemen en jezelf af en toe kwetsbaar op te stellen haal je naar mijn mening het meeste uit de kinderen. Sommige kinderen bloeien op bij een juf, anderen (vooral jongens) bij een meester. Alle leerlingen bloeien op bij een enthousiaste leerkracht die passie heeft voor zijn vak en af durft te wijken van het vaste schema van de dag. Dit laatste overkomt mij erg vaak, en dan met name omdat een van kinderen bijvoorbeeld iets mee heeft gemaakt of dat er ineens iets voorvalt in de groep.
Iedereen herinnert zich nog wel een of meerdere momenten uit zijn basisschoolperiode. Met name dat ene verhaal dat de meester of juf vertelde of die bijzondere opdracht die je toen moest maken. Mijn wens is dat leerlingen die bij mij in de klas gezeten hebben over vele jaren nog mooie momenten uit hun basisschoolperiode terug kunnen halen.
Dat ik als leerkracht een paar bouwstenen mee heb mogen bouwen aan de ontplooiing van elk kind als individu zie ik als een voorrecht.
Reinier